Letter from dramaturgist Robert Steijn

NOT AVAILABLE IN ENGLISH

Waarom ik bij Oda steeds aan een rite de passage moet denken? Het is alsof we ons terugtrekken van de wereld die we kennen om onze plaats daarin uiteindelijk beter te leren kennen, te kunnen veranderen zelfs.

Om de wereld om ons heen en onze rol daarin te begrijpen, moeten we ons van tijd tot tijd terugtrekken uit die wereld. We leren onszelf opnieuw kennen, doordat we ons confronteren met een wereld die we niet gewend zijn, de natuur, op reis, het verleden (Oda) enzovoorts. Vroeger ging ik soms drie maanden op reis naar India en was dan altijd verrast dat ik mezelf als een andere persoon zag – ik was sterker, minder onzeker over wat ik deed dan thuis.

Natuurlijk zijn we sociale wezens, en zijn we het gelukkigst als we in contact kunnen treden met de ander, op zo’n manier dat die ander ons opent, ons onszelf doet vergeten. Toch krijg ik pas echt het gevoel van ‘thuis’, als ik in de natuur ben, als ik me kan concentreren op het ruisen van een boom, langs een beek kan lopen en vooral de wind tegen mijn gezicht kan voelen. Dan ben ik in contact met de natuur gekomen, wat een heel ander perspectief geeft op het sociale leven met andere mensen. Een sociaal contact met de natuur is vooral een zintuiglijk contact.

Oda, en de manier waarop ikzelf reis – alleen in de bergen – heeft te maken met het weer opschonen van de zintuigen, het bewust worden van hoe de wereld bij me binnenkomt, zonder daar meteen iets van te willen of te vinden, wat waarschijnlijk toch het geval is van al onze ervaringen met andere mensen.

In de tijd van Jezus gingen mensen voor veertig dagen de woestijn in; met Oda gaan we terug naar het verleden. Wat is er mooier dan dat als ritueel te doen op een locatie, de begraafplaats, waar we zo nadrukkelijk geconfronteerd worden met het feit dat het leven eindig is, en dat we dus de kwaliteit ervan in de gaten moeten houden.

En wat is kwaliteit in het leven? Ik denk dat we het beste van ons leven, met onszelf en met elkaar, kunnen maken als we teruggaan naar de tijd en de ruimte waarin we werden geconfronteerd met de natuur, in alle eenzaamheid. Zie hier waarom Oda zo belangrijk is: het is een héél gecondenseerde versie van een ritueel van je afzonderen van de wereld – en in Oda ook van de tijd – waarin we leven.

Tot zover,

Robert.