Sound Seeing Ypenburg

 gebruik koptelefoon

Close Encounters Ypenburg 3, een initiatief van Artoteek Den Haag

Zaterdag 9 september 2006
15.30 – 23.00 uur

This movie requires Flash Player 9

SOUND SEEING YPENBURG
ongeplande ontmoetingen in het klanklandschap van de tekentafel
In ‘Sound seeing Ypenburg’ maken deelnemers, uitgerust met koptelefoons, een getimede geluidsroute van een klein half uur door de gloednieuw aangelegde Vinexlocatie Ypenburg.
Op de koptelefoons klinken vertrouwde geluiden uit de straat, het schoolplein, uit tuintjes achter rijtjeshuizen, van plekken die we op dat moment passeren. Een fictieve werkelijkheid dringt zich op, oren lijken ogen te sturen, maar regelmatig wordt dit onderbroken door klanken van elders, van soortgelijke plekken ergens in India. Die afwisseling zet je aandacht op scherp.

Concept, geluid en uitvoering Cilia Erens
Foto’s Rop te Riet
Mogelijk gemaakt door Gemeente Den Haag en Cultuurfonds BNG.

UIT HET DAGBOEK VAN DE MAKER tijdens haar residency aan het Patrijsplantsoen:
Ypenburg, Patrijsplantsoen 23
zaterdagmorgen 1 juli 2006 9 uur

Een nagenoeg lege kamer…de verdiepingen van Patrijsplantsoen 23 zijn nauwelijks gemeubileerd. Buiten is alles aangekleed, verzorgd, binnen staat alleen het noodzakelijke……. Alles klinkt hier hol tegen de betonnen wanden, ook de geluiden van buiten. Voor zover ze er zijn, zo vroeg op de zaterdagochtend. Als het raam open staat is er altijd die zachte ruis van de snelwegen waardoor deze buitenplaats aan drie kanten ingesloten wordt. Het is een constante in de aanwezige stilte. Om 9.45u komt een fiets voorbij. Hij rammelt over de verkeersdrempel. Een stem echoot tegen de woningen aan het plantsoen; een stem, die iemand roept. Marijijke … marijijke …. hallo. Zachte tikken van het rolgordijn tegen de zware metalen schuifpui. Ik merk dat het waait. Af en toe kraakt het herenhuis. Een harde kraak, waarschijnlijk ten gevolge van de zon. Het pand bereidt zich voor op de 30 graden zon, die tegen de zuidpui zullen gaan branden. Gisteren kon ik die ruimten-omvattende kraken nog niet thuis brengen…… Nu herken ik ze dankzij hun regelmaat, alleen ‘s ochtends en ‘s avonds. Een auto met zachte popmuziek rijdt voorbij. Niemand kan hier al te hard rijden vanwege de verkeersdrempels, die overal zijn aangelegd. Een diesel start en rijdt weg. Een scooter hobbelt over de drempel. Tussen al deze flarden geluid in is er leegte; zonder stemmen; op die verre ruis na. Een claxon. Ik snij mijn boterham op een glazen bord van arcopal, gisteren bij Blokker aangeschaft voor twee euro vierenveertig. Ik eet in deze niet aangeklede ruimte vooral geluid. De pan is een aanbieding van vier euro vijfenvijftig. Op de dunne bodem ratelt het ei in een onregelmatig ritme in het kokende water. Wat klinkt goedkoop toch anders. Ergens zet iemand een radio of tv aan, ik hoor een commentaarstem van binnenuit door verre muren. De schuifpui achter kan ik niet open krijgen. Met die dubbele beglazing is het binnen nog leger. Toch dringt een metalen geluid door. Het klinkt als een schop, die over een grinttegel schraapt. Verderop in een straat zonder drempels trekt een auto snel op en claxonneert. Een jogger rent onder mijn raam voorbij… een lichte gestalte zo te horen. Een man schuin aan de overkant rekt zich uit en laat zijn armen tegen zijn lichaam vallen. Ik zie en hoor het. Voor vanmiddag is wind van zee voorspeld. Jammer. De stilte zal vermoedelijk anders klinken. Het geluid binnen in dit huis -tenslotte ben ik hier alleen- vormt een verlengstuk van het lege buitengeluid. Een lege binnenruimte, die grenst aan een lege buitenruimte. Maar ik besef ook dat hier in heel wat gezinswoningen kinderen en ouders, tv’s en computers flink zullen opklinken tegen de binnenmuren van deze nieuwbouwwoningen. Ineens rijden er vier auto’s voorbij. Dat valt op. Over die drempel aan de overkant, waaronder 1 diesel. Drie portieren klinken in het stereoveld links -rechts, waaronder 1 duurdere auto met zijn zwaardere portier. De diesel kan blijkbaar de weg niet vinden en rijdt opnieuw voorbij. Iemand of iets klikt buiten zacht. Geen idee wat het is. Of is het toch het tikken van het rolgordijn? Nee, misschien is het de de ketting van het rolgordijn. Een half uur is voorbij. Verderop een doffe plop. Een voordeur wordt gesloten. De zachte tikken van mijn gordijn nemen toe, de wind begint aan te wakkeren. Afgezien van een enkele vogel, vaak een kraai of een meeuw, ontbreekt het geluid van natuur. De stenen wanden van de huizenrijen rond het Patrijsplantsoen grenzen aan stenen trottoirs. In het groene plantsoen zijn de aangeplante bomen nog te klein om te ruisen of om vogels aan te trekken. Dat geldt ook voor de achtertuintjes. Gisteren hoorde ik windvlagen in het riet langs de Scholekstersingel…… voor het eerst een onvoorspelbare geluidslaag. Steen beweegt niet en dat hoor je. Je hoort pas wat als er mensen buiten zijn. De eerste kinderen verschijnen in het plantsoen tegelijk met de eerste baltrap. Ze roepen WK commentaren naar elkaar. ‘Die kant opschieten’ zegt een jongen met net de baard in zijn keel. Slippers rennen. Op een punt ergens rechts op het plein echoën kinderstemmen. Altijd op dat ene punt is de echo sterk. Ineens het gezoem van een zweefvliegtuigje van plastic dat voor mijn raam op het gras valt…..